حالا دیگه سال 90 و ما ملت ایران مثل بازی فوتبال در دقیقه 90بازی با حکومت دیکتاتوری ولی وقیح هستیم. و اصلا معلوم نیست وقت اضافه داریم یا نه؟ با دستگیری موسوی و کروبی حاکمیت توپ را در زمین ما انداخته و حالا نوبت ماست!
آیا باز هم میخواهیم دست روی دست بگذاریم و در فضای مجازی کوری بخوانیم که: اگر موسوی محاکمه بشه ، اگر شکنجه بشه ، اگر اعتراف تلویزیونی کنه ، اگر حکم اعدام داده بشه و... ایران قیامت میشه.
واقعا درون خودمان احساس شرمساری نمی کنیم؟ ما دقیقا اهل کوفه هستیم و حسین زمان را در مقابل یزید و یزیدیان زمان تنها گذاشتیم.
وقتی که ندا و سهراب ما و دهها جوان شایسته ی دیگر این مملکت را در روز روشن به خاک و خون میکشند و نخبگان و آزاد اندیشان را در حبس میکنند، وقتی بنزینی که اساس زندگی مردم است بی حساب گران می شود و وقتی آب و برق و گازی که قرار بود مجانی باشد را به نرخ خون پدرشان با مردم حساب میکنند و برای دو قران یارانه که ازمال خود ملت است را منت می گزارند و ملت هم فقط نگاه می کند و دم بر نمی آورد. براستی که این ظلم ها شایسته ی ماست. آری شایسته ی ماست که در کهریزک و خانه های امن این مزدوران تسبیح بدست ریش دار بی ریشه به دختران و پسرانمان تجاوز کنند. چون سکوت در مقابل ظلم گناهی است که مجازاتش همین است که حکومت ولی وقیح انجام می دهد.
این یک نگاه اجمالی به وضعیت و معشیت ما بود و حالا این ما ملت ایران هستیم و توپی که در زمین ماست. ما که ادعای غیرت و وطن پرستی و مردانگی مان گوش جهان را کر کرده.
حالا بفرمایید شام....